Een paar dagen geleden keek ik naar DWDD (De Wereld Draait Door). Dit keer was Joris Luyendijk uitgenodigd, die op kosten van een Engelse krant een antropologisch onderzoek doet naar de hoofdzakelijk mannelijke bevolking van dealing rooms van grote banken in Londen.

Joris vertelde enthousiast en vrolijk aan Matthijs (eveneens hogelijk geamuseerd luisterend) dat hij leuke ontdekkingen had gedaan bij de bestudering van dit vreemde volkje. Het verhaal werd op smakelijke wijze opgedist. “Ze leven op een manier die wij niet voor mogelijk houden en ook niet zouden volhouden. Om zeven uur ’s ochtends worden ze met een taxi opgehaald en als ze om 3 uur ’s nachts (sic) thuiskomen, hebben ze het goed gedaan.”

Je gelooft het bijna niet. Wat een arbeidsethos, waar kom je dat tegenwoordig nog tegen? En vervolgde Joris: “Wat ook zo ontzettend grappig is: ze bestellen dan in zo’n restaurant een dure fles wijn van een bepaald merk, maar die krijgen ze niet.” Hij wacht even om de spanning wat op te drijven. Matthijs kijkt nu verbaasd. “Nee, ze bestellen een fles wijn en ze krijgen coke, want het is alleen maar een code, zo kunnen ze het declareren bij hun bank. Alleen zo kunnen ze het volhouden, met veel coke en daarna… pillen.” “Oh ja, en wat ook zo leuk is, een van die handelaars vond het eigenlijk wel tijd worden voor een goeie app voor de iPad om leuker coke mee te kunnen snuiven.” Lees verder →